Ja, mijn boek is af. Het schreef zichzelf in een sneltreinvaart. Opnieuw kon ik heel veel van mijn levenservaringen in mijn inmiddels 78 jarige leeftijd erin kwijt, met tekeningen en al. Mijn symbolische betekenis van de woorden van het Wees Gegroet kon ook pas geschreven worden nadat ik die van het Onze Vader had begrepen en opgeschreven.
Mijn voorlopige titel is: Oer verlangen, naar een liefdevolle samenleving. Het is uiteindelijk een handreiking geworden aan de lezer hoe je  goed voor jezelf en de samenleving kunt zorgen. In deze tijd van opwarming van de aarde, stikstof- en milieuvervuiling.
Op 19 september is het Elikserfeest, daar ga ik samen met een vriendin naar toe en overhandig dan meteen mijn nieuwe manuscript aan mijn uitgeefster.

Vorige keer schreef ik dat er een pak van mijn hart viel toen we voor de poorten van de hel onze afbouwgarantie hadden terugontvangen. We hebben daar veertien dagen van kunnen genieten, toen kwamen we in de hel terecht omdat de curator dat geld weer terug wilde omdat hij vond dat we dit onterecht hadden ontvangen. Dat was het 3e nare bericht in twee weken tijd. Het eerste was de sabotage van onze dakrenovatie door een buurman, die ons aan de schandpaal nagelde door onze onderlinge correspondentie naar iedere bewoner te sturen. Het bijna voor elkaar kreeg om onze dakdekker te laten besluiten zijn klus voor ons niet meer uit te voeren.
Het tweede nare bericht was over het aanstaand overlijden en overlijden van een medebewoner. Door volkomen gebrek aan onderlinge communicatie wisten we helemaal niet dat hij ongeneeslijk ziek bleek te zijn. En dan een dag na het overlijden die mededeling van de curator. Voor mijn bijna 78-jarig lijf was dit een beetje te veel om te verwerken. Ik was dan ook helemaal van de kaart. Gelukkig was een buurman bereid om even naar ons te luisteren. Hij kon ons ook wat geruststellen door de woorden dat een curator niet zit te wachten op extra rechtszaken. Gelukkig had onze advocaat zijn verweer al klaar en dat hebben we laten aanvullen door een stukje menselijkheid. De ene partij hanteert artikel zoveel van de faillissementswet en de andere partij weer een ander artikel. Wij zijn geen artikelen. Het gaat om mensen. Gelukkig was het verweer van onze advocaat op deze manier succesvol want inmiddels hebben we bericht gekregen dat we het geld gelukkig toch mogen houden. De reactie van de curator op ons menselijk leed van de afgelopen jaren was ontroerend.

Dat bericht vernamen we op de eerste dag van onze vakantie in Oldenzaal, waarin we eindelijk weer een keertje samen een weekje weg konden.
Hotel Het Landhuis is een familiehotel die allerlei activiteiten organiseert voor ouderen. Waar je wel of niet aan mee kunt doen. Het lijkt op Enjoy maar veel kleinschaliger, want dat was veel te druk voor Wim.
Maar eerst was het uitrusten geblazen. We waren weer net zo uitgeput als in het Zorghotel in Oirschot 2,5 jaar geleden. Dus daar maar aan toe gegeven. Veel gewandeld, geslapen, genieten van het kunnen aanschuiven aan tafel en het lekkere eten. Ook genoten van het warme onderlinge contact tussen de hotelgasten. Voor het eerst voelden wij het verschil in contact met de medebewoners thuis, waarbij we heel langzaam steeds meer geïsoleerd kwamen te staan. Wat ten koste ging van de onderlinge sfeer met name naar ons toe. We wilden eigenlijk helemaal niet terug naar huis en dat is een teken aan de wand.

Natuurlijk gingen we terug naar huis, want er was een feest te vieren op 5 september. Wim 80, ik 78 en Bram 53, en wij samen 55 jaar getrouwd. Ik had een schipper gehuurd van de Koggevaarder en met deze boot zouden we om Medemblik varen, opsteken in het Stoommachine museum, daarna Wim afleveren in de woning van Roel om uit te rusten en verder te varen naar ons diner adres in Medemblik. Roel zou dan Wim weer ophalen zodat hij ook dit laatste stuk nog bij ons kon zijn. Zo gezegd, zo gedaan.
Het was nog spannend of het die dag droog zou blijven en dat bleef het, op 1 buitje na, maar dat was voordat we gingen varen.
Het was weer een dag met een gouden randje, geholpen door de zon. Iedereen heeft ervan genoten, al was helaas een van onze kleinkinderen er niet bij wegens ziekte. Het meeste hebben we genoten van alle liefde van de kinderen en kleinkinderen voor ons en naar elkaar.