Ja, gelukkig eindelijk weer tijd om te schrijven aan mijn nieuwe boek, wat nog geen titel heeft. Ik was daar al eerder mee begonnen, maar toen zaten we nog midden in de juridische strijd om onze schadeclaim uitgekeerd te krijgen.
En ik kon er toen te weinig tijd aan besteden om er echt in te komen.
Ik ben er weer mee verder gegaan in de laatste 14 dagen van ons juridisch proces om de stress wat naar de achtergrond te kunnen drukken.  In die twee weken is het onze advocaat eindelijk gelukt om onze schadeclaim te innen.
Die laatste weken wil ik echt nooit meer overdoen, zoveel spanning als dat opleverde. Mijn hele rechterbovenkant zat vast en ik werd ’s nachts wakker van de pijn in mijn nek. Gelukkig heeft mijn psychosomatische fysiotherapeut mij hier weer vanaf kunnen helpen.

De aannemer vertraagde de boel weer en daarnaast maakte de notaris nog een fout, waardoor we het geld voor de poorten van de hel hebben weggesleept, zoals onze advocaat het noemde. Maandagmiddag op 15 juni om 5 uur was het geld op onze bank overgemaakt en de volgende dag werd de aannemer failliet verklaard. Konden we als bewoners eindelijk weer een groep vormen om het laatste gedeelte hier af te maken. Helaas was dat toch te vroeg gejuicht, want de aannemer ging in hoger beroep en in de tijd voor deze uitspraak mogen we hier zelf niets doen. Gelukkig kregen we gister het bericht dat hij ook in hoger beroep failliet is verklaard. De enige mogelijkheid die hij nu nog heeft is binnen 8 dagen in cassatie te gaan (kijken of er vormfouten zijn gemaakt). Dus nog even geduld.

Het duurde een aantal dagen voordat ik echt voelde dat ik bevrijd was van een enorme druk, er was echt een pak van mijn hart gevallen. Waardoor de ritmestoornissen gelukkig sterk verminderden.
Geen juridische strijd meer, hoewel de advocaat het dossier op ons verzoek nog niet gesloten heeft. Pas wanneer hier alles echt af is en in goed overleg is afgerond kan het dossier wat ons betreft gesloten worden.

Eindelijk tijd om verder te gaan met mijn boek, waar ik enorm van geniet.
Schrijven is voor mij een vorm van bidden. Als rooms-katholiek meisje bent ik opgegroeid met dit geloof. En toen het hier weer even moeilijk voor me was kwam ik op het idee om het Onze Vader nader te bekijken. Vroeger zo vaak gebeden, dat de woorden niet meer tot me doordrongen. Maar wat betekenen die woorden eigenlijk? Daar was ik wel nieuwsgierig naar.
Regel voor regel dieper ingaan op de betekenis ervan.
Hoe keek ik daar vroeger naar als kind en hoe kijk ik er als volwassene naar. Hoe ga ik met die items om?

Het is verbazingwekkend wat er bij die regels allemaal past bij al mijn levenservaringen, mijn werkervaringen met de tekentaal, inclusief de laatste periode met dit bouwschandaal. Hoeveel baat ik heb gehad bij de jarenlange therapie om zoveel mogelijk een liefdevolle volwassene te kunnen blijven, zonder mijn gezonde grenzen uit het oog te verliezen. Die helaas niet altijd werden begrepen of verkeerd uitgelegd door sommigen.
Het einde van mijn leven komt steeds dichterbij, helaas, maar ik wil omkijken in verwondering, in plaats van in wrok, op het avontuur wat mijn levensweg is geweest en nog is.

Ik heb inmiddels het schrijven over het Onze vader  afgerond in 84 pagina’s. Automatisch kwam er een vervolg op door ook het gebed Weesgegroet Maria nader te bekijken. Kan ik nog even lekker verder filosoferen en daarover schrijven. Heerlijk!
Wordt vervolgd!