Sinds we ons hebben voorgenomen hier te vertrekken zijn we als het ware in een nieuw avontuur beland in onze zoektocht naar een toekomstige woning. We staan regelmatig op 1 en dat moeten we dan een week zo zien te houden, want alleen de eerste vijf kandidaten worden uitgenodigd voor een bezichtiging, maar alleen diegene die op 1 staat heeft het eerste kiesrecht. Dat is nu precies eenmaal gebeurd. Vorige week woensdag zijn we wezen kijken in een woning in Westerblokker in het St. Josephpark. We kwamen er tijdens de zoektocht al eerder achter dat dit geen aanleunwoning is omdat er geen zorgcentrum meer aan verbonden is.

Helaas was de overstap van 80 m2 naar 54 m2 een te grote stap. Drie jaar geleden hebben we nieuwe meubels gekocht in de veronder-stelling dat we hier de rest van ons leven konden blijven wonen. We gaan natuurlijk niet opnieuw meubels kopen om er maar in te passen. Het was er ook erg donker en het uitzicht vanuit de kamer was op een saai grasveld. Na rijp beraad hebben we besloten deze woning te weigeren. Temeer omdat we nu ook op 1 stonden in Wognum in een seniorenwoning. In die woning zouden al onze meubels passen. Bovendien hebben we 5 maanden in Wognum gewoond tijdens de periode die we moesten overbruggen toen we ons eigen huis in Hoorn hadden verkocht en ons nieuwe huis hier niet klaar was. Ook in de periode dat we in Abbekerk woonden waren we automatisch ook gericht op Wognum en Opmeer, omdat in Abbekerk niet alles te vinden was. De woning in Wognum is alleen niet als aanleunwoning verbonden aan een zorgcentrum, maar het Sweelinckhof is er niet ver vandaan. We waren allebei enthousiast voor deze woning, maar ja, dan moet je wel op 1 blijven staan en helaas staan we nu op 2.
Plotseling stonden we ook op 1 voor de Weidehof in Spanbroek, gebouwd in 2020. Dit is wel een aanleunwoning bij een zorginstelling met dezelfde naam. Deze woning voelde nog weer beter dan de woning in Wognum, maar ook hier staan we inmiddels niet meer op nummer 1.

Van elke woning waarop we reageren teken ik de plattegrond uit op een schaalmodel en al onze meubels hebben we ook op dit schaalmodel getekend en uitgeknipt, zo kunnen we snel zien of alles erin past en zo de woning al een beetje eigen maken.
Door deze zoektocht hebben we ook ontdekt wat voor ons het belangrijkste is, de woning of de woonomgeving. Dat blijkt toch de woning te zijn en waar we dan terechtkomen is van minder belang, we hebben tijdens ons leven al in zoveel plaatsen gewoond en op de Kersenboogerd in Hoorn na, hebben we ons altijd weer snel thuis gevoeld door deel te nemen aan clubs. Het zangkoor in Wognum is mij niet onbekend.

Vanmorgen zijn we samen met onze oudste zoon en schoondochter naar de woningen in Wognum en Spanbroek gereden om ze in ieder geval aan de buitenkant te kunnen bekijken, want in beide zijn de bezichtigingen op dezelfde dag, de een om 11 uur en de andere om half 2. Dat gaan we qua energie helemaal niet trekken en na een telefoongesprek met de Woonschakel blijkt dat je dan moet kiezen voor degene die de meeste voorkeur heeft. Wognum gaat helaas toch afvallen denken we nu.

Ondertussen heeft de fotograaf foto’s gemaakt van onze woning, zodat dit onderdeel ook klaar is. We hebben vragenlijsten ingevuld voor wat achterblijft of kan worden overgenomen. En nu maar hopen dat we snel een nieuw onderdak vinden waar we allebei blij mee zijn.