Zag net dat ik mijn laatste blog 5 oktober vorig jaar heb geschreven. Dat is wel erg lang geleden, maar de afgelopen maanden waren dan ook zeer hectisch. En ik in mijn vorige blog maar hopen dat het nieuwe jaar minder stressvol zou zijn. Niets is minder waar. Was ik toen al behoorlijk uitgeput, dat heeft zich daarna alleen maar opgestapeld en pas 14 dagen geleden barstte de bom. Echt volkomen uitgeput. 2.0.
De bom barstte door het besef dat wij als enige van de bewoners de afbouwgarantie nog niet uitbetaald hebben gekregen!
Het is uiteindelijk allemaal terug te voeren op de juridische buitensluiting in april 2024 door de groep van 6 bewoners.
Hierdoor werden we gedwongen om in ons eentje het proces te voeren bij dezelfde advocaat. Waarbij de belangen van de groep zwaarder bleken te wegen, hebben we gemerkt. En als we op vragen van andere bewoners reageren worden we uitgemaakt voor asociaal en egocentrisch! Ook dat is vechten tegen de bierkaai!

Als voormalig tekentaaldeskundige heb ik er een spontane tekening op losgelaten, waarin ik terugkeek op 4 jaar zware tegenwind door 10 bomen uitgebeeld. Elke boom stond symbool voor een tegenslag. Ik lig met fiets en al gevloerd op de grond. (Trigger met vroeger!) De betekenis van de meeste bomen zijn in de  vorige blogs te lezen zijn. De laatsten nog niet. Namelijk het afscheid op 30 december en daarna het overlijden van mijn geliefde zus Suzanne op 7 januari. Midden in de sneeuwellende, waardoor extra stress vanwege de angst om niet naar het afscheid Zutphen te kunnen gaan. Gelukkig kwam het allemaal goed en kon ik erbij zijn en meerijden. Een andere boom stond symbool voor de ellende met het aanschaffen van mijn nieuwe gebitsprothese. Normaliter staan daar 4 tot 6 behandelingen voor. In totaal ben ik er 16 keer geweest voordat het allemaal goed zat. Beetje teveel van het goede.

De trigger met vroeger was mijn wanhoop na de geboorte van onze jongste zoon in 1975. Vlak voor zijn geboorte ging ik weer door mijn rug. Mocht mijn kindje niet vasthouden. Fysiotherapie hielp niet. Onderzoeken van heup en rug in Hoorn en Leiden lieten geen oorzaak zien. Er was nog geen MRI. Advies: Openmaken en dan maar kijken wat er aan de hand is. Vond ik veel te spannend! Bang voor kanker.
Tot overmaat van ramp hield de oudste zoon ons bijna elke nacht uit de slaap, door zijn vele huilen!

De baby belandde in het ziekenhuis omdat hij geen voedsel meer binnenhield. Zijn maaguitgang zat dicht en hij kon pas worden geopereerd na een 2 daagse bloedtransfusie via de fontanel. Zandzakjes om zijn nek en handjes en voetjes vastgebonden, zodat hij zo stil mogelijk bleef liggen. Wim en ik hadden verschillende resusfactoren in onze bloedgroep. We hadden geen auto, ik kon niet op de bus wachten door mijn rugpijn en kon niet naar het ziekenhuis toe. Wim ging uit zijn werk (in Hoorn) naar het ziekenhuis om hem de fles te geven.
6 Weken inwoning van een lieve weduwvrouw uit Zaandam naast de huishoudelijke hulp. Na 6 weken kreeg ze heimwee naar haar eigen huis en heeft de baby meegenomen naar haar huis, zodat ik niet steeds geconfronteerd werd met mijn pijn dat ik hem niet zelf kon verzorgen.
In die periode had ik nog geen therapie gehad en wist niet hoe ik de juiste hulp voor mijn emotionele en geestelijke pijn moest zoeken. Vanuit die wanhoop kwam het idee in me op om dan maar ergens langs de weg te gaan liggen, dan zou ik wel gevonden worden en opgenomen en geholpen. Zover is het niet gekomen. Ik ben een paar dagen naar mijn toenmalige vriendin in Ede gegaan om duidelijk te krijgen wat ik nu moest doen. Omdat ik niet gewend was dat er aandacht voor me was en dat ik daarom kon vragen, sloot ik me daar ook op in een kamertje met een boek. Gelukkig heeft mijn vriendin het gesprek geopend en toen kwam alles eruit. De oudste die nog steeds veel huilde ’s nachts, het niet kunnen verzorgen van mijn eigen baby’tje waar ik me zo op had verheugd, mijn angst voor de operatie en steeds maar ruzie met Wim omdat ik alles stress op hem afreageerde. Ik gebruikte slaappillen met iets kalmerends erin vanwege de pijn, waarvan mijn haren uitvielen.
Haar advies, toch maar laten opereren, heb ik opgevolgd. Wim heeft een brandbrief naar de chirurg gestuurd vanwege de noodsituatie hier  en toen kon ik snel worden opgenomen en geopereerd. Oorzaak: Te veel littekenweefsel van de vorige rugoperatie 4 jaar daarvoor. Ze hebben het weggehaald, de pijn was weg en ik ging weer opknappende heen. Mijn jongste zus heeft een maand onbetaald verlof opgenomen van haar werk zodat de baby weer thuis kon komen, ons gezin weer was herenigd en tot rust kwam. Wat een verademing.

Met mijn psychosomatische fysiotherapeut nu alles besproken en alle emoties van toen (en nu) eruit laten komen. Wat een opluchting. Ik had wel een aantal dagen herstel nodig van deze enerverende ervaringen.
Ben gestopt op de kantklosschool, de drukte in de klas was me nu te veel.

Gelukkig ook nog positieve dingen te benoemen. Ons balkon is klaar, ieder heeft inmiddels een eigen brievenbus. De vluchtweg is aangelegd en de intercom. Die werkt nog niet volledig! Ik heb een vakantie voor mezelf geboekt, ga alleen 5 dagen naar België met Bakreizen. Even lekker weg, afstand nemen, niet te ver, Wim kan thuis blijven en als er wat is, ben ik zo thuis.
Voor ons 55-jarig huwelijk en Wim zijn 80e verjaardag heb ik in de periode van de Lutjebroeker kermis een klein hotel in Oldenzaal geboekt, met een speciaal programma voor senioren. Een beetje net als een Enjoyhotel, maar dan veel kleinschaliger. Anders is het te druk voor Wim. Op 4 september nodigen we de kinderen en kleinkinderen uit daarnaar toe te komen om onze feesten te vieren.

Door alle stress sliep ik heel erg slecht. Kreeg een droom waarin geesten in mijn slaapkamer kwamen. Ik was er bang voor en stuurde ze weg. Ze gingen. Plotseling dacht ik: Misschien wilden zij me wel helpen. En toen herinnerde ik mij het slaapliedje wat ik op mijn zangkoor in Wognum had geleerd en prachtig vond: Abends will ich schlafen gehn, 14 engeln um mich stehn. (Vergeef me als mijn Duits niet goed is. Nooit gehad op school!) Dat inspireerde me om de geestelijke hulp te vragen aan 14 overleden dierbaren om me beter te kunnen laten slapen. Ik heb met elk van hen op papier contact gemaakt, alles opgeschreven en voorgelezen bij mijn psychosomatische fysiotherapeut. In een tekening zichtbaar gemaakt. Hun wensen voor mij tot me genomen. Het helpt. Ik slaap beter, heel langzaam knap ik wat op.

Onze kinderen zijn ook druk bezig met hun woningen. De oudste is de woning aan het verduurzamen. De jongste heeft zijn woning verkoop klaar gemaakt omdat hij een nieuwe grotere woning heeft gekocht. Ook voor hen spannende en enerverende tijden.